perypetie-maturzystki blog

Twój nowy blog

Wpisy z tagiem: komorka

Na zakończenie po prierwsze – cyfra siedem – symbol nieskończoności, po drugie – apoptoza.

To zapisany genetycznie program śmierci komórki.
Podczas podziałów komórkowych nie wszystkie powstałe komórki są niezbędne i niektóre organizm usuwa podczas różnicowania w komórki poszczególnych narządów. 
Rozpoczęcie apoptozy może wywołać, np. sygnał z zewnątrz komórki działający na jej receptory. Albo sygnał z wnętrza komórki, czym jest, na przykład, uszkodzenie DNA.
Apoptoza tak wygląda: komórka kurczy się, zawartość jądra jest kondensowana, następuje uaktywnienie enzymów tnących białka i DNA jądra komórkowego. Resztki usuwają wyspecjalizowane komórki układu odpornościowego.
Ile takich śmierci się w nas dzieje! Ile danse macabre!
Danse macabre

Cytoszkielet - sieć struktur białkowych w cytoplazmie komórek eukariotycznych, który przydziela organellom konkretne obszary.

Części cytoszkieletu powstają przez polimeryzację wielu cząsteczek białek.
Filamenty (włókienka) aktynowe – mikrofilamenty - zbudowane są ze skręconych włókien aktyny. Są zlokalizowane tuż pod błona komórkową i odpowiadają za zmianę kształtu i ruch komórki. Dzięki nim niektóre komórki pełzaja po podłożu [nic przyjemnego...]. Aktyny jest więcej w komórkach mięśniowych.
Filamenty pośrednie - ich nazwa od średniej średnicy. Zbudowane głównie z kreatyny. Są i pod błona komórkową, i przebiegają przez cytoplazmę. Mają zapewniać komórce wytrzymałość mechaniczną. Ich gęstą sieć znajdziemy w komórkach naskórka, narażonego na urazy.
Mikrotubule - zbudowane z tubuliny, do której czasami dołączone są inne białka. Są długie i puste w środku. Są dynamiczne. Wciąż się wydłużają i skracają. Polimeryzacja tubuliny rozpoczyna się zwykle od niewielkiego tworu – centrosomu, który znajduje się zwykle blisko jądra komórkowego.
Sieć mikrotubul ogranicza przemieszczanie się organelli w komórce. Mikrotubule to szlaki transportowe wielu białek, np. dynein i kinezyn, które poruszają się w przeciwnych kierunkach, zabierając ze sobą inne cząsteczki [Jak w maju w tramwaju]. Mikrotubule budują wici i rzęski, np. wić plemnika i rzęski komórek nabłonkowych dróg oddechowych. Rzęski i wici różnią się tylko liczbą i długością! Wici mało i długe, rzęsek dużo i krótkie. Wici bakterii są jednak zbudowane inaczej niż wici eukariontów, a poruszają się wirując niezwykle szybko wokół własnej osi.
W centrosomie większości komórek zwierząt i protistów znajdują się zbudowane z mikrotubul centriole. Tutaj powstają mikrotubule tworzące wrzeciono podziałowe. Tak samo zbudowane są ciałka podstawowe wici i rzęsek.
Połączenia - występują między komórkami, by zapewnić im wzajemny kontakt (desmosomy) i kontakt ich cytoplazm (złącza szczelinowe).
Desmosomy to białkowe wypustki na powierzchni sąsiadujących komórek, spinające się ze sobą, by utworzyć zwartą warstwę komórek (jak nabłonek).
Złącza szczelinowe to małe kanały białkowe od jednej do drugiej komórki. Dzięki nim mogą wymieniać się małymi cząsteczkami (już nie białkami) i jonami z cytoplazmy. U roślin złączom szczelinowym odpowiadają plazmodesmy. Przechodzą przez ściany komórkowe, łącząc ze sobą błony dwóch komórek, a zwykle i siatezki śródplazmatyczne obu komórek.
Dzięki plazmodesmom między dwoma komórkami roślinnymi mogą przenikać większe cząstki niż w przypadku złącz szczelinowych, na przykład wirusy.
Mimo różnic, i plazmodesmy, i złacza szczelinowe mają tą samą rolę – przesyłać między komórkami różne cząsteczki.
więź

Mitochondria i plastydy mają własne DNA. Tylko one. I jądro. I tylko one wytwarzają jakieś białka.

Rybosomy - są wewnątrz mitochondriów, chloroplastów, eukariontów i prokariontów, i wszystkie są podobne. Mają dwie podjednostki: z RNA i białek. U eukariontów część rybosomów jest połączona z siateczką śródplazmatyczną. Rybosoby prowadzą syntezę łańcuchów polipeptydowych białek z pojedynczych aminokwasów. Im szybciej rośnie komórka, tym więcej rybosomów potrzebuje.
Siateczka śródplazmatyczna - labirynt (!) błon, które przecinają cytoplazmę, przebiegający we wszystkich kierunkach. Błony siateczki śródplazmatycznej są połączone z zewnętrzną błoną otoczki jądrowej.
Siateczka śródplazmatyczna gładka bierze udział w metabolizmie lipidów oraz detoksykacji – usuwaniu z organizmu toksyn. Dzieje się tak w komórkach wątroby. Tam to następuje modyfikacja obcych związków chemicznych, aby mogły lepiej rozpuszczać się w wodzie i były łatwiejsze do usunięcia z organizmu.
Siateczka śródplazmatyczna eukariontów często gromadzi jony Ca2+. W komórkach eukariontów (większości), uwolnienie tych jonów z siateczki to sygnał do skurczu mięśnia.
W siateczce śródplazmatycznej ma miejsce obróbka cząsteczek białka, które zostało zsyntetyzowane na rybosomach, która polega głównie na dołączaniu cukrów do łańcuchów polipeptydowych tworząc tym samym glikoproteiny.
Szorstka siateczka śródplazmatyczna powstaje tak: Na końcu białka, które ma być obrobione w siateczce śródplazmatycznej jest sygnał – kilka aminokwasów z informacją o miejcu przeznaczenia białka, które jest w trakcie powstawania [Kilka aminokwasów, a w nich zapisane przyszłe losy białka... ale białko to też kilka... razy więcej aminokwasów. A ludzie? Czym są ludzie?] Sygnał ten zostaje rozpoznany przez receptory na błonie siateczki śródplazmatycznej. Wtedy dołącza się do niej rybosom wraz z białkiem, które właśnie syntetyzuje. Łańcuchy polipeptydowe białek wchodzą do wnętrza kanałów siateczki.
Aparat Golgiego - białka, które weszły niedawno do siateczki, często podróżują właśnie tam. Do tego systemu spłaszczonych cystern. Jednak jego błony nie mają bezpośredniego kontaktu z błonami siateczki. Przekazują sobie białka za pomocą obłonionych pęcherzyków. Na miejscu białka są sortowane i wysyłane do tych osławionych miejsc przeznaczenia: znów do siateczki, do lizosomów, lub w stronę błony, a potem poza komórkę. W aparacie Golgiego komórek roślin powstają wielocukry do budowy ściany komórkowej.
Białka dostarczane do mitochondriów i chloroplastów oraz powstające w cytoplazmie, powstają na wolnych rybosomach.
LAbirynt

Jakie komórki znajdziemy w komórce pod schodami? Komórki ciała pająka, komórki ciała słomy, która kiedyś była trawą na zboczu pagórka, zza którego wychodziło słońce i budziło wszystkie ptaki, komórki naskórka człowieka zgubione przy przestawianiu starych sprzętów, komórki włosa człowieka oraz, oczywiście, komórki Harrego Pottera.

Komórka zawsze dotyczy tego, co żyje lub żyło i jest tego najmniejszym strukturalnym i funkcjonalnym elementem. Struktury komórkowe można frakcjonować, czyli izolować od siebie, dzięki urządzeniu o nazwie wirówka. Najpierw odpadają jądra komórkowe, potem mitochondria i chloroplasty, a wreszcie fragmenty siateczki śródplazmatycznej szorstkiej.
Są komórki prokariotyczne – bez jądra – oraz eukariotyczne – z – poza, np. ssaczymi erytrocytami.
Eukarionty to zwierzęta, rośliny, grzyby i protisty, a prokarionty to bakterie.
Komórki prokariotyczne mają ścianę komórkową, błonę, koliste DNA, z małą ilością przyłączonych białek oraz rybosomy, a nie mają jądra, mitochondriów, chloroplastów, siateczki śródplazmatycznej, aparatu Golgiego, lizosomów, wakuoli i cytoszkieletu.
Komórki eukariotyczne roślin, grzybów i niektórych protistów mają ścianę komórkową, a zwierząt i innych protistów nie. Mają błonę komórkową, jądro, liniowe DNA z przyłączonymi wieloma białkami, mitochondria, chloroplasty u komórek fotosyntetyzujących, rybosomy, aparat Golgiego, lizosomy, wakuole u roślin, grzybów i niektórych protistów oraz cytoszkielet.
Błony komórkowe są zbudowane z fosfolipidów tworzących dwie płynne warstwy, chyba że będzie w nich dużo cholesterolu. W błonach znajdują się też białka. Te po zewętrznej stronie często mają doczepione cukry. Asymetria błon oznacza, że każda ma inny skład lipidów i białek. Warstwa łańcuchów cukrowych na zewnątrz błony to glikokaliks, chroniący ją przed uszkodzeniami. Dzięki cukrom komórki łatwiej są rozpoznawane przez układ odpornościowy.
Błony śródplazmatyczne oddzielają rejony wewnątrz komórki o odmiennym składzie, np. jądro, mitochondria, chloroplasty, wnętrze siateczki śródplazmatycznej i aparatu Golgiego, lizosomy i peroksysomy.
Błona komórkowa izoluje wnętrze komórki od środowiska zewnętrznego, ale i zapewnia z nim kontakt.
[Czuję się, jak jakaś... studentka medycyny. Już prawie świta, a tu pół książki do wkucia. Prawie. I to mnie pociesza.] [Pewna Istota, którą znam, zawsze była dla siebie bardzo surowa. Pamiętam, że bardzo dawno dała mi radę, jak się uczyć. Że mam przeczytać fragment, a potem powiedzieć o nim własnymi słowami, że ona tak robi. Przecież to tak męczy i tak szybko się nudzi...]
Białka błonowe mogą być receptorami, mogą wzmacniać komórkę, albo tworzyć kanały błonowe, przez które przechodzą cząstki polarne.
Błony komórkowe różnych komórek mogą zlewać się ze sobą, co jest pomocne w transporcie substancji na zewnątrz lub do wewnątrz.
Egzocytoza to wyrzucanie czegoś na zewnątrz, poprzez transport pęcherzyka do błony i otwarcie go.
Endocytoza to pobranie czegoś w ten sposób do wewnątrz. Endocytoza dzieli się na pinocytozę (transport cząsteczek wraz z roztworem, w którym się znajdują) i fagozytozę (edocytoza dużych cząstek lub całych komórek) oraz endocytozę selektywną, z udziałem białka receptorowego
Harry

  • RSS